Edinburgh is sinds 1492 de hoofdstad van Schotland. De stad ligt aan de oostkust, aan de zuidzijde van de riviermonding van de rivier de Forth (Firth of Forth), en is de zetel van het Schotse parlement dat in 1999 opnieuw is ingesteld.

De binnenstad van Edinburgh bestaat uit Old Town en New Town. De Old Town bestaat uit een kasteel en een hoofdstraat met stegen (closes)  in een visgraatpatroon. De hoofdstraat wordt de Royal Mile genoemd. De Royal Mile loopt van het kasteel naar het Holyrood Palace.  Aan de Royal MIle zijn veel winkel gericht op het toerisme en ook vind je er veel pubs en restaurants.

Edinburgh Castle is gebouwd op een vulkanische rots, de zogenoemde Castle Rock.  

 

De Castle Rock is een langgerekte heuvel bestaande uit basalt in het centrum van Edinburgh (Schotland).De meeste gebouwen van het huidige kasteel zijn 17e eeuws. De Schotse kroonjuwelen en de Stone of Destiny of Stone of Scone, waarop de koningen van Schotland werden gekroond, zijn hier te bezichtigen.    

De New Town is een schoolvoorbeeld van een zorgvuldig geplande stadsuitbreiding uit de 18e eeuw. De bouwstijl uit deze periode wordt 'Georgian' genoemd. Sinds 1995 staan de Old Town en New Town op de UNESCO Werelderfgoedlijst.  In Edinburgh heeft zich het ware verhaal afgespeeld van de skyeterriër Bobby, ook wel "Greyfriars Bobby" genoemd. Nadat zijn baasje John Gray, een politieman te Edinburgh, overleed op 15 februari 1858, sliep Bobby gedurende 14 jaren bij het graf van zijn baasje op Greyfriars Kirkyard. Bobby werd door veel mensen op de klokslag van één uur 's middags gezien waarop hij naar het koffiehuis ging en daar zijn middagmaal van de eigenaar kreeg. Bovendien werd de licentie (een voorloper van hondenbelasting) betaald door de provoost van Edinburgh, Sir William Chambers, die een groot dierenliefhebber was. Bobby overleed in 1872. Een gedenkteken ter ere van Bobby, geprezen om zijn loyaliteit, staat in Greyfriars Place, vóór het voormalige koffiehuis, nu pub. De Kirkyard ligt er direct achter.    

De stad wordt door inwoners meestal Auld Reekie ("Oude Rokerd") genoemd en leent zich uitstekend voor een korte stedentrip. Het centrum is compact en nodigt uit tot mooie wandelingen. Ook een goede manier om kennis te maken met de stad zijn de Guided Citytours met de dubbeldeks bussen.

Goedkoop vliegen naar Edinburgh kan met Ryanair vanaf vliegveld Weeze (Düsseldorf Niederhein). Via de banner van Cheaptickets kun je makkelijk uitrekenen wat het je kost. Bij Cheapticktes kun je ook hotels vinden. Een andere aanrader voor het boeken van een hotel is Voordeligehotels.nl

Castle Rock is bij het kasteel ongeveer 121 meter hoog. Via de Royal Mile loopt langzaam af.

Vlakbij het kasteel staat "Braveheart" te collecteren voor de bestrijding van leukemie.


5-sterren hotel The Scotsman

Onder: uitzicht vanuit de Princess Gardens

In het oostelijk deel van de Princes Street Gardens staat het Sir Walter Scott Monument (Scott Monument), een toren ter ere van de gelijknamige Schotse schrijver en dichter (1771-1832). De bouw van dit herdenkingsmonument startte in 1841 en werd bijna vier jaar later beëindigd. In de nissen van het monument vind je 64 standbeelden van personages uit Scotts werken. Je kunt het monument beklimmen via 287 treden.

Het plein bij het National Museum ligt halverwege de Princess Street Gardens.




De Princess Street Gardens liggen centraal tussen de Old Town en de New Town. Vanuit het park heb je een schitterend uitzicht op Castle Rock.

Uitzicht vanuit een van de "closes" van Edinburgh

Historisch Park Sukothai

Het Historisch Park Sukothai ligt ruim tien kilometer vanaf de huidige stad Sukothai. Sukothai ligt op de grens van wat je noord en midden Thailand zou kunnen noemen. Het ligt centraal in het smalste deel tussen Laos en Myanmar. De nieuwe stad aan de rivier de Yom schijnt cultureel niet bijster interessant te zijn maar schijnt wel een goede uitvalsbasis te zijn voor een bezoek aan het Historisch Park Sukothai. Wij kunnen hier geen oordeel over geven want we zijn alleen in het Historisch Park geweest. Dit park is een werelderfgoed.

Het park straalt een enorme rust uit. De mooiste manier om het park te bekijken is op de fiets. Fietsen kun je huren bij de winkeltjes bij de ingang van het park. Ook kun je je laten rijden in een soort elektrische Tuk-Tuk of in een riksja.

De Siamese prins Phor Khun Bang Klang Thao versloeg in een duel per olifant de commandant van de Khmer. Na het beslissende duel nam de prins de naam Sri Indraditya aan en stichtte hij een dynastie die bijna 150 jaar aanhield. Zijn jongste zoon Ramkhamhaeng nam in 1279 op negentienjarige leeftijd de kroon over van en maakte van Sukothai in twintig jaar tijd tot één van de belangrijkste steden van Zuidoost Azië. Ramkhamhaeng introduceerde het Theravadaboeddhisme in het koninkrijk Sukothai. Sukothai werd een Dageraad van Geluk; een burcht van vrijheid en verdraagzaamheid.

In 1439 werd Sukothai ingenomen door Ayutthaya en verloor het zijn belangrijke positie.

Kanchanaburi: The bridge over the River Kwai

Veel toeristen komen in eerste instantie niet om de natuur naar Kanchanaburi. De schoonheid van de natuur wordt overschaduwd door het verleden. De legendarische oorlogsfilm “The bridge over the River Kwai” (1957)  speelt zich af rondom Kanchanaburi. Helaas is het geweld in de film slechts een understatement van de realiteit.  In 1938 koos de regerende minister Phibun Songkhram de kant van de Japanners. De Japanners waren vastbesloten een spoorweg aan te leggen van Bangkok naar Birma.

Rond de 12.000 geallieerde krijgsgevangen kwamen om bij de werkzaamheden aan de Death Railway. Ongeveer 7000 gesneuvelde geallieerde krijgsgevangen liggen begraven in Kanchanaburi op een begraafplaats die in bruikleen is gegeven aan Nederland, Groot-Brittannië en Australië. Het maakt een behoorlijke indruk om zo ver van huis de namen te zien van Nederlandse soldaten op een bronzen bord zo klein als een stoeptegel. Nog indrukwekkender is het om bij die namen de brieven, kaarten en knuffels te zien staan van de Nederlandse kleinkinderen die misschien slechts eenmalig het graf van hun opa kunnen bezoeken.

In Kanchanaburi is het JEATH museum ondergebracht in nagemaakte barakken.

Over de meer dan 30.000 omgekomen Thaise dwangarbeiders hoor en lees je bijna niets.